“Ik ben van de éducation permanente”, zegt Henriette Schwagermann-van Kessel. Ze is waarschijnlijk een van de langstzittende studenten van HOVO Utrecht. Al drieëntwintig jaar lang volgt ze er cursussen en ze is cursuscontactpersoon geweest. Ook voor het komende seizoen heeft ze al gekozen welke cursus ze wil volgen. “Ik ben heel fanatiek”, zegt ze met een twinkeling in haar ogen. “Ik denk dat je een open mind moet hebben en dat het goed is om leergierig en nieuwsgierig te zijn. Met het volgen van cursussen blijf je bij de tijd en bij HOVO Utrecht zijn er tal van onderwerpen waarin je je kunt verdiepen. Zoals ik het zie, is het voor veel mensen een waardevol en onmisbaar instituut.”

Henriette wist in de verte wel van het bestaan van HOVO Utrecht, maar dacht destijds dat het te hoog gegrepen was. “Dat bleek helemaal niet waar. Al was de allereerste cursus die ik deed nogal intensief.” Dat klopt ook wel, want inmiddels is die filosofiecursus uitgesmeerd over drie semesters. “Ik deed ‘m in één semester! De professoren schreven het hele krijtbord vol. Ik dacht dat ik bij wiskunde zat in plaats van bij filosofie”, lacht ze. “Daarnaast hadden ze mij tot cursuscontactpersoon gemaakt, maar de meeste cursisten waren gepokt en gemazeld. Vergeleken bij hen was ik nog jong en ze waren behoorlijk kritisch op mij.” Niet dat dat haar tegenhield. Ze laat zich duidelijk niet snel de kaas van haar brood eten en legt gemakkelijk contact. “Zeker ook omdat ik vaak cursuscontactpersoon was, ging dat contact vanzelf. Ik heb er leuke mensen aan overgehouden. We worden allemaal oud, maar gelukkig zie ik nog wel enkele mensen van vroeger.”

“Zoals ik het zie, is HOVO Utrecht voor veel mensen een waardevol en onmisbaar instituut.”

HOVO Utrecht bestond pas zeven jaar toen Henriette begon. “Het was nog overzichtelijk. HOVO Utrecht bestond uit een kleine organisatie met een toegewijd bestuur en secretariaat. Alles ging nog op papier. Als cursuscontactpersoon schreef ik uitgebreide samenvattingen van de evaluaties. Nu gaat alles digitaal en online.” In drieëntwintig jaar heeft ze veel zien veranderen. Inmiddels gaat alles met computers, grote schermen en zijn de verlichting en gordijnen digitaal te bedienen. “En HOVO Utrecht is groot geworden. Ook het aanbod. Vroeger was er een papieren gidsje,” zegt ze met de nadruk op ‘je’, “nu ligt er een heel boek. Nog steeds op papier, wat heel fijn is, maar het staat nu ook online!”

De kwaliteit was en is goed
Dat HOVO Utrecht groter is geworden, merkt Henriette ook aan de mensen. “Als ik vroeger naar een cursus, een open dag of evenement ging kende je bijna iedereen. Nu zijn er veel meer mensen die overal vandaan komen. Dat doet wel wat met het familiegevoel, maar ik zie dat het team van HOVO Utrecht daar echt aan werkt.” Toch is niet alles veranderd. “De kwaliteit van de cursussen en van de docenten was goed en is nog steeds goed”, zegt ze beslist.

Op de vraag hoeveel cursussen ze heeft gevolgd, kijkt ze me met grote ogen aan en haalt dan haar schouders op. “Ik heb geen idee.” Ze staat op, loopt naar de kast en opent een deurtje. Het is helemaal gevuld met mappen en readers. “Dit is bijna allemaal HOVO Utrecht, maar ik volg ook nog op andere plekken cursussen dus ik zou het echt niet weten.” Maar dat het er veel zijn, staat vast. Ze heeft nooit een jaar geen cursus gevolgd. “Kunstgeschiedenis, geschiedenis, religie, talen, muziek en filosofie. Net hoe het uitkomt”, somt ze op. Geen bètavakken? “Oh nee, ik ben een echte alfa”, lacht ze. “Mijn natuurkundeleraar antwoordde mij een keer toen ik zei dat ik iets niet begreep: er zijn hele volksstammen die er nooit iets van zullen begrijpen.” Als het aan Henriette ligt gaat ze nog lang door met het volgen van cursussen. “Tot de dood erop volgt”, zegt ze stellig en toont dan weer een grote glimlach. “Het verveelt nooit.”