Alexander de Grote

Onder leiding van koning Alexander onderwierp het Macedonische leger tussen 334 en 323 v.Chr. een uitgestrekt rijk, van de Egeïsche Zee tot aan de Pamir en de Punjab. In deze cursus verkennen we hoe dit succes mogelijk was en wat het zegt over macht, ambitie en leiderschap.

De opmars van Alexander wordt vaak verklaard vanuit een combinatie van factoren: een tijdelijke verzwakking van het Perzische Rijk, de verfijnde Macedonische krijgstechniek en een meedogenloze omgang met mensenlevens. Deze elementen maken Alexander tot een intrigerend voorbeeld van tiranniek leiderschap. Minstens zo interessant is de ontmoeting tussen verschillende culturen. Aan de ene kant het Macedonische koninkrijk, geworteld in de Griekse wereld. Aan de andere kant bevolkingen zoals de Perzen, Egyptenaren en Babyloniërs. Alexander moest voor al deze groepen koning zijn, terwijl hun verwachtingen vaak uiteenliepen. Dit maakt hem tot een fascinerende casus van transcultureel leiderschap.

Hof en bronnen

Ook het hof van Alexander komt aan bod: officieren, wetenschappers, bedienden en adviseurs, met hun onderlinge rivaliteiten. Er is bijzon­dere aandacht voor zijn maîtresse Barsine en zijn echtgenote Roxane: vrouwen die in de bronnen nauwelijks worden vermeld maar een belangrijke rol hebben gespeeld. Zo nodigt Alexander ook uit tot reflectie op de aard en beperkingen van onze bronnen.