Freelancer van de geest
“Een vriend van mij wilde in Utrecht cursussen volgen”, vertelt Anton Buijs. “We zijn allebei gepensioneerd en dan komen er wat uren beschikbaar. En zo zijn we drie jaar terug bij HOVO Utrecht terecht gekomen.”
Inmiddels heeft Buijs met plezier verschillende cursussen gevolgd. “Als je jong bent zoek je een richting die bij je past, maar op deze leeftijd kun je gewoon iets willen weten waar je niet direct aan dacht. Zo ben ik bijvoorbeeld een echte alfa, maar heb desondanks de bèta-cursus kwantummechanica gevolgd”, zegt hij lachend. “Het was toegankelijk in die zin dat je het met wat gezond boerenverstand goed kunt volgen, maar tegelijk was het wel van een goed niveau.” Hoe de colleges waren opgezet was wel bepalend voor Buijs. “Kwantummechanica werd uitgelegd aan de hand van experimenten, dat maakte het leuk. Maar zodra er formules op het bord worden geslingerd, haak ik af.”
“Ik wil vooral mijn hersens bezighouden. Ik hoef niet meer elke ochtend ergens klaar te staan, maar je blijven ontwikkelen is wel een hele belangrijke.”
Samen met de vriend met wie hij de cursussen volgt, bepalen ze waar ze meer over willen weten, maar Buijs is bijna overal voor in. “Ik ben van huis uit journalist en om Carmiggelt aan te halen: wat is een journalist? Iemand die weinig weet van veel. Kortom, ik heb een brede belangstelling. Zo hebben we ook een boeiende cursus kunstgeschiedenis gevolgd.” Eigenlijk is het volgen van verschillende cursussen hetzelfde als wat Buijs deed als journalist. “Je verdiept je een tijdje in een onderwerp, dan is het verhaal klaar, zet je er een punt achter en zoek je weer een ander verhaal.”
Mooi vertellen
“Ik wil vooral mijn hersens bezighouden”, legt Buijs uit. “Ik hoef niet meer elke ochtend ergens klaar te staan, maar je blijven ontwikkelen is wel een hele belangrijke. Je bent als het ware freelancer van de geest. Je zoekt naar activiteiten die bij je passen en HOVO Utrecht is er één van. Er zijn goede docenten die mooi kunnen vertellen.” Hoe, wat en waar weet hij nog niet, maar één ding weet hij wel: “ik blijf absoluut cursussen volgen.”
Éducation permanente
“Ik ben van de éducation permanente”, zegt Henriette Schwagermann-van Kessel. Ze is waarschijnlijk een van de langstzittende studenten van HOVO Utrecht. Al drieëntwintig jaar lang volgt ze er cursussen en ze is cursuscontactpersoon geweest. Ook voor het komende seizoen heeft ze al gekozen welke cursus ze wil volgen. “Ik ben heel fanatiek”, zegt ze met een twinkeling in haar ogen. “Ik denk dat je een open mind moet hebben en dat het goed is om leergierig en nieuwsgierig te zijn. Met het volgen van cursussen blijf je bij de tijd en bij HOVO Utrecht zijn er tal van onderwerpen waarin je je kunt verdiepen. Zoals ik het zie, is het voor veel mensen een waardevol en onmisbaar instituut.”
Henriette wist in de verte wel van het bestaan van HOVO Utrecht, maar dacht destijds dat het te hoog gegrepen was. “Dat bleek helemaal niet waar. Al was de allereerste cursus die ik deed nogal intensief.” Dat klopt ook wel, want inmiddels is die filosofiecursus uitgesmeerd over drie semesters. “Ik deed ‘m in één semester! De professoren schreven het hele krijtbord vol. Ik dacht dat ik bij wiskunde zat in plaats van bij filosofie”, lacht ze. “Daarnaast hadden ze mij tot cursuscontactpersoon gemaakt, maar de meeste cursisten waren gepokt en gemazeld. Vergeleken bij hen was ik nog jong en ze waren behoorlijk kritisch op mij.” Niet dat dat haar tegenhield. Ze laat zich duidelijk niet snel de kaas van haar brood eten en legt gemakkelijk contact. “Zeker ook omdat ik vaak cursuscontactpersoon was, ging dat contact vanzelf. Ik heb er leuke mensen aan overgehouden. We worden allemaal oud, maar gelukkig zie ik nog wel enkele mensen van vroeger.”
“Zoals ik het zie, is HOVO Utrecht voor veel mensen een waardevol en onmisbaar instituut.”
HOVO Utrecht bestond pas zeven jaar toen Henriette begon. “Het was nog overzichtelijk. HOVO Utrecht bestond uit een kleine organisatie met een toegewijd bestuur en secretariaat. Alles ging nog op papier. Als cursuscontactpersoon schreef ik uitgebreide samenvattingen van de evaluaties. Nu gaat alles digitaal en online.” In drieëntwintig jaar heeft ze veel zien veranderen. Inmiddels gaat alles met computers, grote schermen en zijn de verlichting en gordijnen digitaal te bedienen. “En HOVO Utrecht is groot geworden. Ook het aanbod. Vroeger was er een papieren gidsje,” zegt ze met de nadruk op ‘je’, “nu ligt er een heel boek. Nog steeds op papier, wat heel fijn is, maar het staat nu ook online!”
De kwaliteit was en is goed
Dat HOVO Utrecht groter is geworden, merkt Henriette ook aan de mensen. “Als ik vroeger naar een cursus, een open dag of evenement ging kende je bijna iedereen. Nu zijn er veel meer mensen die overal vandaan komen. Dat doet wel wat met het familiegevoel, maar ik zie dat het team van HOVO Utrecht daar echt aan werkt.” Toch is niet alles veranderd. “De kwaliteit van de cursussen en van de docenten was goed en is nog steeds goed”, zegt ze beslist.
Op de vraag hoeveel cursussen ze heeft gevolgd, kijkt ze me met grote ogen aan en haalt dan haar schouders op. “Ik heb geen idee.” Ze staat op, loopt naar de kast en opent een deurtje. Het is helemaal gevuld met mappen en readers. “Dit is bijna allemaal HOVO Utrecht, maar ik volg ook nog op andere plekken cursussen dus ik zou het echt niet weten.” Maar dat het er veel zijn, staat vast. Ze heeft nooit een jaar geen cursus gevolgd. “Kunstgeschiedenis, geschiedenis, religie, talen, muziek en filosofie. Net hoe het uitkomt”, somt ze op. Geen bètavakken? “Oh nee, ik ben een echte alfa”, lacht ze. “Mijn natuurkundeleraar antwoordde mij een keer toen ik zei dat ik iets niet begreep: er zijn hele volksstammen die er nooit iets van zullen begrijpen.” Als het aan Henriette ligt gaat ze nog lang door met het volgen van cursussen. “Tot de dood erop volgt”, zegt ze stellig en toont dan weer een grote glimlach. “Het verveelt nooit.”
Drie cursussen tegelijk
Jan Bergman leerde van het bestaan van HOVO via een vriend die een cursus had gevolgd in Leiden. “Hij was enthousiast, maar Utrecht is voor mij dichterbij en zo ben ik bij HOVO Utrecht gekomen.” Bergman volgt de meeste cursussen met een goede vriend. “Dat is heel gezellig. Halverwege komen we samen en onderweg praten we over de cursus en allerlei wereldonderwerpen”, vertelt hij. “Daarnaast ga ik ook wel eens alleen. Dan ontmoet je mensen die dezelfde interesses hebben en daardoor heb je toch leuk contact.”
“Wat ik ook heel leuk vind”, gaat Bergman verder, “is om op de universiteit te zijn of de Hogeschool Utrecht in Amersfoort. Het is een jonge bruisende omgeving en dat heeft echt wat. Ik heb ook een cursus in Nijmegen gevolgd, maar dat is in een wellness hotel en dat vind ik toch wat minder. Je ziet dan weer een heleboel ouderen om je heen. Verder geen punt”, haast hij zich te zeggen, “maar de sfeer is anders, meer een vakantiesfeer.” Het liefst is Bergman in Utrecht op de universiteit. “Daar loopt het wat soepeler en kunnen docenten vaak wat langer doorgaan. In Amersfoort is de ruimte beperkt en als het tijd is, moet iedereen gelijk de zaal uit. Maar Amersfoort heeft wel weer als voordeel dat de hogeschool vlak bij het centrum is. Vaak gaan we eerst lekker lunchen en dan naar de cursus.”
“Universiteit Utrecht en de Hogeschool Utrecht in Amersfoort zijn jonge bruisende omgevingen en dat heeft echt wat.”
Bergman is blij met de grote verscheidenheid aan onderwerpen en heeft aardig wat cursussen op zijn naam staan. “Voor zeker vijftig procent waren dat bèta-onderwerpen, zoals astronomie, wiskunde en natuurkunde. Maar ik heb ook cursussen gevolgd over schilderkunst, muziek en filosofie. Er zijn een heleboel onderwerpen die heel leuk zijn.” Hij vindt het dan soms ook moeilijk om te kiezen. “Een keer heb ik drie cursussen tegelijk gevolgd”, vertelt Bergman lachend. “Maar dat was wat veel. Op zich is er geen voorkennis vereist, maar als je wat meer wilt weten, moet je je er toch in verdiepen.”
Interactie in de zaal
Ondanks dat hij voor een cursus naar een locatie moet, heeft dat wel duidelijk zijn voorkeur. “Het is de combinatie van de locatie zelf en de interactie in de zaal. Online krijg je niet dezelfde discussie.” Wel wil hij docenten graag meegeven dat ze in een zaal soms wat moeilijker verstaanbaar zijn. “Er zijn ouderen met gehoorproblemen en niet iedereen durft voor de zoveelste keer te zeggen of het wat harder mag. Daar zouden docenten wel meer op mogen letten.”
Voorlopig blijft Bergman graag cursussen volgen. “Ik houd ervan om op een hele andere manier naar dingen te kijken. Soms vraag ik mij af of een bepaalde cursus wel iets is, maar het eindigt elke keer weer met leuke ideeën of interessante inzichten.”
Heel veel te kiezen
“Ik ben bij HOVO Utrecht terecht gekomen via mond-tot-mond reclame”, vertelt Marja Dijkstra. “Vrienden van mij zijn wat ouder en volgen al jaren met veel enthousiasme cursussen bij HOVO Utrecht en zij hebben mij enthousiast gemaakt”, zegt ze met een lach.
Wat Dijkstra aanspreekt is de diversiteit aan onderwerpen. “Er is heel veel te kiezen. Literatuur, geschiedenis, kunst, ik vind het allemaal de moeite waard. En wat ik ook goed vind,” gaat ze verder, “is de hoge kwaliteit van de cursussen. Het is geen moment saai. Niet alleen verstaan de docenten hun vak, ze weten ook hoe ze een boeiende presentatie moeten geven.” En de cursussen zijn volgens haar bij de tijd. Zo worden onderwerpen geregeld gecombineerd met de actualiteit.
“Vrienden hebben mij enthousiast gemaakt”
“Het is leerzaam en je doet nieuwe inzichten op. Ik ben iemand die het altijd leuk vindt om iets nieuws te leren. Ook buiten HOVO Utrecht wil ik mij graag in nieuwe dingen bekwamen.” Juist door die leergierigheid en doordat Dijkstra vol in het leven staat, lukt het niet altijd om een cursus te volgen. “Ik vind het zonde als ik er een of twee bijeenkomsten niet bij kan zijn. Dan mis je een deel van het verhaal. Als het mogelijk zou zijn om een middag of hele dag iets te doen, zou ik zeker vaker gaan.”
Koffie drinken en napraten
Toch wil Dijkstra cursussen blijven volgen. En dan net zoals de vorige keren, het liefst met een vriendin. “Ik zou ook wel alleen kunnen gaan, maar met een vriendin vind ik gezelliger. Dan kun je nog even koffie drinken en napraten. Het is leuker om dat te kunnen delen.”
Nieuwe dingen leren houdt het leven interessant
“Ik vertrek altijd vanuit een probleem”, begint Peter van Ewijk. Hij is cabaretier, programmamaker en docent, en sinds dit jaar ook docent bij HOVO Utrecht. “In mijn geval is dat de onzekere wereld waarin we leven. Welke boeken kunnen we lezen om misschien iets makkelijker door het leven te gaan?”
Van Ewijk gebruikt in zijn eerste HOVO-cursus daarvoor de dystopische romans als uitgangspunt. “Kijk naar de huidige maatschappij. Hoe bijzonder is het dat wat er nu gebeurt, al beschreven is in boeken die honderd jaar oud zijn? Ik denk dat die werken ons kunnen helpen om kritisch te kijken naar bijvoorbeeld de overheid of internet. Aan de hand van de juiste boeken en analyses wil ik een objectievere manier bieden om met kennis om te gaan.” Van Ewijk houdt vooral van science fiction waarbij boeken vijftig en zestig jaar na dato nog steeds relevant zijn. “Die boeken gaan onder je huid zitten. Ik heb ze vaak meerdere keren gelezen, maar ik blijf erover nadenken. Boeken zijn sowieso bij uitstek geschikt om mentaal tot rust te komen. Sterker nog, in tijden van crisis: pak een boek, kom tot rust, krijg inspiratie en energie, en ga weer door.”
Gezamenlijke interesse
Dat Van Ewijk bij HOVO Utrecht uitkwam, is geen verrassing. “Ik kende HOVO Utrecht al en ik ben voorstander van een leven lang blijven leren. Door nieuwe dingen te leren, blijft het leven tof en interessant. En het is goed voor je mentale gezondheid.” Dat HOVO Utrecht verbonden is aan de universiteit spreekt hem ook aan. “De sfeer op de universiteit is fantastisch. En het is mooi om aan mensen van 50+ les te geven. Zij kiezen er heel bewust voor dat ze over een bepaald onderwerp meer willen weten. Deze studenten zijn echt intrinsiek gemotiveerd.” Ook enthousiast wordt hij van de verschillen tussen de HOVO-cursisten. “Mensen van allerlei pluimage komen hier samen en leren elkaar hier kennen. Achtergronden, leeftijden of economische situatie verschillen, maar ze vinden elkaar in een gezamenlijk interesse. Samen leren, ontdekken en kennis opdoen schept een band.”
“Samen leren, ontdekken en kennis opdoen schept een band”
Over lesgeven is Van Ewijk duidelijk gepassioneerd. Zijn ogen glimmen als hij erover vertelt. “Ik ben nog nooit teleurgesteld geweest. Fantastisch als ik iets vertel en mensen aangeven dat het ze aan dit of dat doet denken. Dan leer ík iets. Wel moet ik betoverd worden door een boek om er bevlogen les over te kunnen geven, maar met dystopische romans lukt dat geweldig goed.”
Nieuw cursusidee
Hoewel voor Van Ewijk de eerste cursus nog moet beginnen, ligt er al een idee voor een nieuwe cursus klaar. “Ik wil de evolutie van de roman van de afgelopen 75 jaar bespreken, want in boeken zie je hoe schrijvers, lezers en de maatschappij aan het veranderen zijn. Eigenlijk zijn het levenslessen in acht literaire werken”, lacht hij. Maar eerst start hij met ‘De voorspellende kracht van dystopische romans.’ “Daar heb ik echt, echt heel veel zin in”, zegt hij enthousiast. “En leuk, nu kan ik de boeken zelf ook weer lezen.”
Op woensdag 8 oktober start zijn cursus: de kracht van dystopische romans.
Gepassioneerd over onderwijs
“Ik wil studenten graag uitleggen waarom het zo belangrijk is om je op een betekenisvolle manier te verhouden tot een studie”, vertelt de nieuwe HOVO-bestuursvoorzitter Bald de Vries. “Het is niet alleen toegang tot een diploma waarmee je toegang krijgt tot een plek op de arbeidsmarkt waar het goed toeven is. Onderwijs is veel meer dan dat. Het is kwalificatie, waarbij je kennis opdoet, socialisatie, dat laat zien dat je deel uitmaakt van een groter geheel en subjectificatie en dat betreft persoonsvorming. Hoe je je verhoudt tot de maatschappij en hoe je erin staat. Een goede balans tussen deze drie vind ik heel belangrijk. En niet alleen als je jong bent.” Dan verschijnt er een lachje op zijn gezicht. “Ook voor HOVO-studenten. Alleen hoeven zij geen examen te doen.”
Geef De Vries een vinger en hij barst gepassioneerd los over studenten en over onderwijs. Sinds hij als student voet zette in de Universiteit Leiden maakt hij deel uit van de universitaire wereld en is onderwijs de rode draad. Van rechtenstudent in Leiden en universitair docent in Ierland naar uiteindelijk hoogleraar Interdisciplinair juridisch onderwijs, onderwijsdirecteur bachelor Rechtsgeleerdheid en sinds een jaar ook Academic Director van het Centre for Academic Teaching & Learning van de Universiteit Utrecht.
Intrinsiek gemotiveerd
“Ooit hield ik met een collega van geesteswetenschappen een pleidooi over het afschaffen van cijfers en examens. Het zijn toch hinderlijke onderbrekingen van een studie. Overigens bedoelden we niet dat toetsing niet zou moeten. Je moet kunnen vaststellen of studenten iets begrijpen, maar dat kun je op zoveel manieren doen. HOVO onderscheidt zich hierin. Mensen komen vanuit intrinsieke motivatie. Studenten zijn in principe ook intrinsiek gemotiveerd, maar tegelijkertijd gebeurt er veel in hun leven, zoals werk, liefde, vriendschappen. Bij HOVO Utrecht staat er veel minder op het spel. Mensen hoeven niet zo veel meer. Ze zijn er omdat ze nieuwe dingen willen leren en weten. Ze bereiden zich voor, lezen boeken en dat zorgt voor een fijne manier van onderwijs geven.”
Via een collega is De Vries door HOVO-directeur Robert Kerst benaderd. “Het was een mix van een verkennend gesprek en sollicitatie”, lacht hij. “Het klikte en ik heb oprechte interesse. Ik ben 58 jaar en werk waarschijnlijk nog zo’n tien jaar op de universiteit. Dit is een hele mooie brug om dit deel van het onderwijs te verkennen en daar iets in te kunnen betekenen.” Al moet hij eerlijk bekennen dat Hoger Onderwijs Voor Ouderen redelijk nieuw is voor hem. “Ik wist dat het bestond, maar niet hoe het georganiseerd was. Dus in dat opzicht is het nieuw.” Toch hoefde De Vries niet heel lang na te denken of hij voorzitter wilde worden. “HOVO Utrecht heeft een goedwerkend bureau. Ze weten wat ze aan het doen zijn en zien waar verbeterslagen te maken zijn. Er is een groot netwerk van deelnemers en van docenten. Dat is fijn bouwen.”
“Het mooie van onderwijs is dat je jezelf blijft ontwikkelen”
Op de vraag wie hij is, denkt De Vries even na. “Ik zie mezelf als een onafhankelijk denker. Ik houd van vergezichten, grote stappen en groot denken. Ik zie geen beren op de weg”, zegt hij met een lach. “Daarmee kan ik soms wel voor de troepen uit lopen. Ik was net onderwijsdirecteur toen corona uitbrak. We hadden een weekend nodig om online te zijn, maar ik zag gelijk ook andere mogelijkheden. Het was goed dat het hoofd van het departement tegen mij zei: ‘Bald, ik snap het, maar doe rustig aan. Geef collega’s tijd om te wennen aan Teams. Dit is voor later, anders raak je mensen kwijt.’ Dat heb ik wel geleerd. Voorheen als docent kon ik van alles doen, maar wanneer ik als onderwijsdirecteur iets doorvoer, heeft dat gevolgen voor de hele opleiding. Je moet mensen meekrijgen, draagvlak vinden, luisteren en dan gezamenlijk tot iets komen.”
Praten over vergezichten
Dat is ook hoe De Vries als bestuursvoorzitter bij HOVO wil werken aan de toekomst. “We geven leuk en goed onderwijs aan een bepaalde doelgroep. Dat moeten we denk ik stevig verankeren, maar daarnaast ook kijken naar andere doelgroepen. Voor wie is HOVO Utrecht interessant? En worden we daarnaast regionaal krachtiger of gaan we landelijk meer samenwerken? Over die vergezichten wil ik met enthousiaste mensen praten.”
En wie weet volgt De Vries over tien jaar niet alleen zelf cursussen, maar geeft hij ze ook. “Er is niets leuker dan een cursus ontwerpen. Je mag iets overbrengen aan anderen waarover jij meer weet dan zij. En je mag dat doen op een manier zoals jij dat voor je ziet. Het mooie van onderwijs is dat je jezelf blijft ontwikkelen. Zeker als je ouder wordt, voorkomt het dat je vast blijft zitten in vastgeroeste denkbeelden. Soms vraag ik mij af waar ik zou staan als ik niet mijn hele werkzame leven met studenten had gewerkt. Ik vermoed dat ik iets conservatiever zou zijn”, beaamt De Vries en toont weer een grote glimlach. “Ook daarom ben ik blij dat ik in het onderwijs zit.”
Verdieping, ontwikkeling en ontmoeting bij HOVO Utrecht
“Het mooie van HOVO is dat we verwondering stimuleren op latere leeftijd”, vertelt Robert Kerst, directeur van HOVO Utrecht. “Verwondering is iets waarmee alle kinderen worden geboren. Constant nieuwe dingen ontdekken en willen weten hoe de wereld in elkaar zit. Ik was die verwondering een beetje kwijtgeraakt tijdens mijn school- en studietijd. En ik denk dat meer mensen dat hebben. Er is in die periode van je leven nou eenmaal veel kennis die je móet leren en móet oefenen. Bij HOVO kunnen mensen terecht die, na veel werk- en studie-ervaring, weer ruimte hebben voor nieuwsgierigheid en zichzelf willen ontwikkelen. Het is heel dankbaar werk om deze mensen samen te brengen en verdiepend onderwijs te bieden.”
Ruim zeven jaar is Kerst met veel plezier directeur van HOVO Utrecht. “Ik wilde hier graag aan de slag, juist omdat de visie van HOVO om je te blijven ontwikkelen, mij zo aansprak.” Dat deed hij en HOVO bleek zelfs nog leuker dan gedacht. “Het enthousiasme van de cursisten en docenten heeft mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen. Het is een enorm hechte gemeenschap.” Waar Kerst ook van onder de indruk is, is de diversiteit in het aanbod. “Zeker in het begin heb ik veel colleges bijgewoond. Bijvoorbeeld over opera of literatuur. Dat zijn onderwerpen waar ik als bèta niets vanaf weet, maar er zit een hele wereld achter waar de docent je in meeneemt. Ik heb dat ervaren als een verdiepingsslag waar je rijker uitkomt.”
Ontmoetingsplek
Een niet te onderschatten element van HOVO Utrecht is volgens Kerst de verbinding van mensen. “Het doel is natuurlijk dat mensen zich kunnen ontwikkelen en nieuwe kennis opdoen, maar het is ook een plek waar mensen elkaar ontmoeten en nieuwe contacten leggen. De gedeelde interesse voor het cursusonderwerp zorgt dat je snel met medecursisten en de docenten in gesprek komt en ideeën uitwisselt. Natuurlijk kun je ook jezelf onderwijzen vanuit boeken of online informatie. Maar het samenkomen in een collegezaal vind ik een verrijking, zowel sociaal als voor een dieper begrip van de kennis.”
“Het is heel dankbaar werk om mensen samen te brengen en verdiepend onderwijs te bieden”
En er is nog iets wat Kerst de afgelopen zeven jaar heeft gemerkt. “Er leeft nog wel eens het beeld dat oudere mensen rustig aandoen en stellig zijn in hun overtuiging. Bij HOVO zie ik juist een energieke en krachtige groep mensen, die weten wat ze willen en hierin ondernemend zijn. En bovenal vind ik het mooi om te zien dat de cursisten de vele kennis en ervaring die ze hebben, durven los te laten en openstaan voor nieuwe inzichten.”
HOVO Utrecht is van iedereen
Momenteel werkt HOVO Utrecht aan een verdere groei en professionalisering. “Ik hoor regelmatig van nieuwe cursisten dat ze enthousiast zijn, maar ons niet meteen hebben weten te vinden. Dat vind ik zonde. Dus we gaan ons best doen om meer 50+’ers te bereiken. Dat vraagt niet alleen om meer zichtbaarheid maar ook om een verdere professionalisering van onze organisatie op andere vlakken.” Kerst werkt daarin samen met het bestuur en een klein vast team van medewerkers. Daarnaast zijn er betrokken vrijwilligers die zich voor HOVO inzetten, is er een programmacommissies en de organisatie Vrienden van HOVO. “Op papier zijn we een kleine organisatie maar in de praktijk zijn we een veel grotere beweging. HOVO Utrecht is van iedereen. En hierdoor hebben we kunnen uitgroeien tot een volwaardige onderwijsinstelling met bijna 3000 cursisten per jaar, een wisselend cursusaanbod van 100 cursussen, verschillende evenementen en dat op vier locaties! Dat we dat met z’n allen hebben bereikt, daar ben ik heel trots op.”
Nieuwsgierige mensen
“Het leuke van cursussen bij HOVO Utrecht is dat er altijd een cursus tussen zit die iemand de moeite waard vindt”, vertelt Giel van Berkel. “Daarnaast zijn degenen die cursussen volgen, nieuwsgierige mensen. Ze hoeven niet, maar wíllen iets opsteken. En de docenten zijn bevlogen. Ze geven les aan een groep mensen die echt zit te luisteren.”
Van Berkel stopte in november 2017 met werken. Kort daarop kreeg hij voor zijn verjaardag een boek van Laurens ten Kate. Dezelfde Laurens ten Kate die bij HOVO Utrecht cursussen geeft over filosofie en religie. En zo kwam Van Berkel in 2018 bij HOVO Utrecht terecht. “Ik denk dat je om je heen moet blijven kijken. Door je te verdiepen ga je anders denken over de wereld om je heen en ik denk dat je dat moet blijven doen.”
Filosofie groepje
Maar Van Berkel kreeg door het volgen van verschillende colleges meer dan alleen extra kennis en verdieping. “Na de cursussen over filosofie zijn we met een aantal cursisten gestart met een filosofie groepje. Een paar keer per jaar komen we bij elkaar en bespreken eerst een filosoof en de keer daarop een boek van die filosoof. Het afgelopen jaar vierden we ons eerste lustrum”, vertelt Van Berkel trots.
“Als je verdieping zoekt, dan heeft HOVO Utrecht heel veel te bieden”
En er waren nog meer ontmoetingen. “Iemand sprak mij aan en vroeg: jij bent toch Giel van Berkel? Ik herkende hem niet en vroeg wie hij was. Hij bleek een oude studievriend waarmee ik samen in een eetgroep zat. Die contacten waren totaal verwaterd. We hadden elkaar vijftig jaar daarvoor voor het laatst gezien, maar nu is onze eetgroep weer bijna compleet en spreken we elkaar weer.”
Bestuurslid
Inmiddels is Van Berkel ook bestuurslid bij Vrienden van HOVO Utrecht en wil zo bijdragen aan het HOVO-gebeuren. “Er zijn veel dingen die je kunt doen als je de tijd krijgt. Dat varieert van oppassen op kleinkinderen en vrijwilligerswerk tot verdieping. En als je verdieping zoekt, dan heeft HOVO Utrecht heel veel te bieden.”
